Wel op vakantie, niet op vakantie, het was tot een paar weken vantevoren nog onduidelijk wat het dit jaar zou worden. Uiteindelijk toch nog een reisgenoot gevonden, evenals een reisbestemming. Een bestemming waar wij beiden nog nooit waren geweest en waar we wel verandering in wilden brengen. Het werd Berlijn!
Nach Berlin!
Afgelopen zondag in alle vroegte vertrokken, zodat we de dag in Berlijn nog enigszins mee konden pakken. De reis verliep dankzij een last-minute geleend navigatiesysteem gesmeerd, op een stukje eigenwijs chauffeursschap van mij in Bremen na en zo konden wij rond drie uur s middags inchecken in ons hotel Kudamm 101. Snel onze spullen naar de kamer gebracht, even opgefrist en toen de stad in! Met de U-Bahn (metro) naar het Hauptbahnhof, van waaruit we een wandeling langs een aantal bekende bezienswaardigheden maakten. De Reichstag, het huidige regeringsgebouw van de Bondsrepubliek Duitsland was al vanaf het station te zien. 
Daarna zijn we doorgelopen naar de Brandenburger Tor. Heel apart om te bedenken dat deze enorme poort ten tijde van de Berlijnse Muur jarenlang niemandsland was. Nu is de Tor één van de grootste toeristische trekpleisters van de stad. Aan de andere kant van de Tor aanbeland in het vroegere Oost-Berlijn zijn we de bekende straat Unter den Linden overgeflaneerd om neer te strijken op een terrasje voor een hapje en een drankje. Met gevulde magen zetten we onze wandeling voort. Via de Berliner Dom (waar men niet eens een hoognodig plasje mag plegen) en de Fernsehturm kwamen we op het Alexanderplatz uit. Dit plein was het vroegere centrum van Oost-Berlijn. Hier werden we getrakteerd op een optreden van een of andere clownsgroep die met clownerij wilde zorgen voor vrede in Israël. Niet echt een haalbaar doel als je het mij vraagt, maar ach, het was wel vermakelijk. Na een drankje op het plein hebben we de tentoonstelling over de geschiedenis van Berlijn en de Muur daar nog even bekeken. En toen was daar het moment van totale inkakking. Maar ja, wat wil je na een lange autoreis en een fikse wandeling door de stad? Op naar de U-Bahn om de weg naar het hotel terug te vinden dus! Op de kamer nog even genoten van een heerlijke verkwikkende douche (wat een fantastische douchekop, waar koop je die?!?!) en vervolgens in een diepe slaap gevallen.
Maandag
De volgende ochtend om half negen wakker geworden met buiten een stralend blauwe lucht. Goede vooruitzichten dus! Na een heerlijk ontbijt op de zevende verdieping van het hotel met uitzicht over de stad gingen we weer op pad. Met de bus de Kurfürstendamm afgereden en uitgestapt bij de Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche. Daar is weinig van overgebleven na de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog. We zijn de ruïne even in geweest en ook de nieuwe kerk die men ernaast heeft neergezet. Wat een lelijk contrast, die twee gebouwen passen voor geen meter bij elkaar. Na deze tegenvaller vonden we het wel tijd voor a little bit of shopping: op naar het KaDeWe: het Kaufhaus Des Westens, zeg maar de Bijenkorf van Berlijn, maar dan 10 keer zo groot. Leuk om rond te struinen en te kijken wat voor belachelijk dure spullen ze daar verkopen. Zelf nog wel iets gekocht: een boek met allerhande Triviantweetjes over Berlijn: net wat voor mij natuurlijk! Op de bovenste verdieping van het KaDeWe is het restaurant, waar we naast het eten en drinken ook hebben genoten van het geweldige uitzicht over de stad. En nu? In anderhalve dag hadden we al heel wat gezien van de stad. We besloten op pad te gaan naar de Siegessäule: een grote overwinningszuil die eerst op het plein voor de Reichstag stond, maar door Hitler verplaatst is, omdat hij anders geen grote parades op het plein kon houden. De zuil staat tegenwoordig midden op een rotonde in het groene hart van Berlijn. 
Eenmaal aangekomen bleek de zuil echter in restauratie te zijn, oftewel: we konden er niet bij, in of op. Dan maar wat plaatjes schieten en weer verder. We besloten naar de Gendarmenmarkt te gaan. Een plein waar drie grote gebouwen aan staan: de Deutscher Dom, het Berliner Konzerthaus en de Französischer Dom. Na een tussenstop bij de Starbucks (hoe Duits wil je het hebben?) kwamen we er aan. De Franse Dom blijkt gebouwd te zijn voor de Franse vluchtelingen (Hugenoten). De kerk die er tegenover staat is de Duitse Dom, een protestantse kerk voor de Duitse inwoners van de wijk. Tja, die verstaan natuurlijk geen Frans! Ertussenin staat het Konzerthaus waar een straatartiest op de trappen driftig aan het musiceren was op zijn hobo (of zo). Nadat mijn reisgenoot de Gendarmenmarkt van bovenaf had bekeken (en uiteraard ook de rest van Berlijn), vervolgden we onze weg naar de Friedrichstrasse. Hier liep vroeger de Muur dwarsdoorheen. Aan de Friedrichstrasse ligt het beroemde Checkpoint Charlie, de Amerikaanse grenspost bij de Muur. Maar ook het leukste, meest humoristische museum van Berlijn ligt hier vlakbij: het Currywurstmuseum!
Potsdam
Dinsdag reisden we na wederom een heerlijk ontbijt per S-Bahn (bovengrondse metro/tram) af naar Potsdam, zeg maar het Versailles van Berlijn. Vooraf was hier voor ons al een reservering gemaakt voor een tour door de stad met bezoek aan het paleis Sans Souci. De tour bleek per touringcar te zijn, wat mijn voeten helemaal niet erg vonden. De gids vertelde honderduit over de stad, die in het vroegere Oost-Duitsland ligt. Halverwege passeerden we een brug die exact op de grens tussen Oost en West lag. Dit was te zien aan de verschillende kleuren verf op de brug: lichtgroen was Oost, donkergroen was West. Wederom heel vreemd. Nog vreemder was de zogenaamde KGB-wijk. De huizen die hier stonden waren vlak na de oorlog geconfisqueerd door Russische hotemetoten die het wel leuke optrekjes vonden. De mensen die er woonden, zijn er eenvoudigweg uitgekickt! De huizen zijn pas in 1993 teruggegeven aan de rechtmatige eigenaren! 
Hoe bizar?! Leuk om te zien in het stadje was het Holländisches Viertel. De Potsdammers hebben een hele wijk opgebouwd, waarvan de bedoeling was dat er Nederlanders zouden komen wonen die de Potsdammers uitleg zouden geven over inpoldering en dergelijke. Om hen zich hier thuis te laten voelen, werden dit typische Hollandse bouwsels. Het plan mislukte: er hebben uiteindelijk maar 22 Nederlandse gezinnen in deze huizen gewoond. Tegenwoordig is er nog wel een poffertjesrestaurant te vinden.
Zaterdagochtend hebben we "vrij". Ineens heeft mijn lotgenoot haar eend terug, die een aantal zelfmoordpogingen gedaan blijkt te hebben en nu helemaal is ingetapet met pleisters. Ik vraag me af waar mijn eend nu blijft, maar helaas is het voor mij blijkbaar nog niet zover. Ik wacht met smart af... Na een kop koffie op het Vrijthof valt onze groep uiteen. De ene groep besluit de Sint Jan te beklimmen, een andere groep kiest voor een terras langs de Maas. Om twaalf uur komen er nog twee dames die ons gaan aanmoedigen tijdens de wedstrijd. We lunchen met elkaar en dan vertrekken we vlug naar het rugbycomplex aan de Negenputruwe. Omkleden, warming up en de spanning stijgt. Onze allereerste "echte" rugbywedstrijd! De zenuwen gieren hier en daar door de keel, maar we gaan ervoor! Er wordt besloten om drie keer twintig minuten ten-a-side te spelen (tien tegen tien in plaats van 15 tegen 15). De strijd barst los en wat wij de avond daarvoor al gezien hadden, blijkt ons totaal te nekken: de conditie van de Maastrichtse dames is aardig wat beter dan de onze... Daarnaast is de Limburgse ploeg goed op elkaar ingespeeld en vinden ze ieder gaatje in onze verdediging. Na een uur spelen staat de teller dan ook op 108 tegen 0 en vindt iedereen het wel welletjes. Ondanks de fikse nederlaag voelt het toch goed om op een rugbyveld te staan met elkaar en ondanks de teleurstelling gaan we toch wel voldaan douchen. En gelukkig word ik daar herenigd met mijn badeend! Hij is wel een beetje gepimpt/verminkt, maar oh wat ben ik blij dat ik em weer terug heb!
Eetcafé Spinoza
