 |
 |
|
Terug van weggeweest!
Thuis
|
28 November 2009 | 10:14:28
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een logje geschreven heb. De laatste tijd begint het echter wel weer wat te kriebelen en ik wil toch proberen mijn weblog weer een nieuw leven in te blazen. Hopelijk is het paadje naar mijn site nog niet helemaal overwoekerd geraakt en zijn er ook nog wat mensen die mijn hersenspinsels willen lezen... Ach en anders plant ik gewoon overal linkjes neer! Want zo ben ik ook wel weer...
Kom je na een paar weekjes weer eens op je puntje kijken, staat het helemaal volgespamd! Beetje jammer! Na een half uur reacties over pandorabeads, rolexhorloges en replica handtassen verwijderen heb ik besloten toch maar een beveiliging tegen dit soort irritante reacties in te bouwen. Helaas moeten de "goeden" het altijd ontgelden dankzij de "kwaden". Vanaf nu is het dus nodig een code in te voeren voor je een reactie kunt achterlaten op mijn puntje. Ik hoop dat het mijn lezers er niet van weerhoudt om tóch lekker te reageren op mijn logjes!
Al geruime tijd ben ik "lid" van de website van Buzzer. Via deze website kun je je zo nu en dan inschrijven op campagnes waarbij je nieuwe producten kunt testen. Vorig jaar testte ik het nieuwe drankje Jilzz en sinds kort mag ik mij storten op het buzzen van de nieuwe elektrische tandenborstel de Philips Sonicare Flexcare+.
Bij het postkantoor kon ik een mooie doos ophalen. Vol spanning maakte ik deze thuis open en ik trof er vier tandenborstels in aan: één in een doos met alles erop en eraan en drie losse houders en opzetborsteltjes. Ik mocht voor Sinterklaas gaan spelen! Mijn eerste testpersoon werd snel gevonden: mijn broertje. Testpersoon twee diende zich ook al snel aan: een goede vriendin van mij. De laatste testpersoon werd een vriend van mij. Ik heb ze alle drie aan het poetsen gezet en ook zelf ben ik voor het eerst elektrisch aan het tandenpoetsen geslagen.
Op de tandenborstel zitten verschillende programma's
Clean: een volledige mondreiniging van twee minuten
Gum care: Volledige mondreiniging van twee minuten en daarna een zachte reiniging voor probleemgebieden en langs het tandvlees van één minuut
Refresh: snelle reiniging van één minuut
Sensitive: zachte reiniging van gevoelig tandvlees en gevoelige tanden van twee minuten
Massage: zachte tandvleesstimulatie van twee minuten
Voor elk wat wils dus!
En vanaf nu maar uitproberen... De eerste paar keren waren in elk geval wennen, maar niet verkeerd...
Wordt vervolgd!
Zoek de verschillen!
Eindelijk na een klein jaar heb ik de muur bij de trap maar weer eens opnieuw onderhanden genomen. Na een lekkage in de badkamer van de buren was die namelijk voorzien van een aantal donkere plekken. En dat soort klusjes blijft er dan altijd bij natuurlijk. Maar nu is het vakantie en het moest er dan toch maar eens van komen! Hopelijk dekt het in één keer en anders morgen of vanavond nog maar een laagje saus eroverheen. Zomaar klaar eigenlijk...
En ach dit hoort er dan ook bij:
Wel op vakantie, niet op vakantie, het was tot een paar weken vantevoren nog onduidelijk wat het dit jaar zou worden. Uiteindelijk toch nog een reisgenoot gevonden, evenals een reisbestemming. Een bestemming waar wij beiden nog nooit waren geweest en waar we wel verandering in wilden brengen. Het werd Berlijn!
Nach Berlin!
Afgelopen zondag in alle vroegte vertrokken, zodat we de dag in Berlijn nog enigszins mee konden pakken. De reis verliep dankzij een last-minute geleend navigatiesysteem gesmeerd, op een stukje eigenwijs chauffeursschap van mij in Bremen na en zo konden wij rond drie uur ’s middags inchecken in ons hotel Ku’damm 101. Snel onze spullen naar de kamer gebracht, even opgefrist en toen de stad in! Met de U-Bahn (metro) naar het Hauptbahnhof, van waaruit we een wandeling langs een aantal bekende bezienswaardigheden maakten. De Reichstag, het huidige regeringsgebouw van de Bondsrepubliek Duitsland was al vanaf het station te zien.  Daarna zijn we doorgelopen naar de Brandenburger Tor. Heel apart om te bedenken dat deze enorme poort ten tijde van de Berlijnse Muur jarenlang niemandsland was. Nu is de Tor één van de grootste toeristische trekpleisters van de stad. Aan de andere kant van de Tor aanbeland in het vroegere Oost-Berlijn zijn we de bekende straat “Unter den Linden” overgeflaneerd om neer te strijken op een terrasje voor een hapje en een drankje. Met gevulde magen zetten we onze wandeling voort. Via de Berliner Dom (waar men niet eens een hoognodig plasje mag plegen) en de Fernsehturm kwamen we op het Alexanderplatz uit. Dit plein was het vroegere centrum van Oost-Berlijn. Hier werden we “getrakteerd” op een optreden van een of andere clownsgroep die met clownerij wilde zorgen voor vrede in Israël. Niet echt een haalbaar doel als je het mij vraagt, maar ach, het was wel vermakelijk. Na een drankje op het plein hebben we de tentoonstelling over de geschiedenis van Berlijn en de Muur daar nog even bekeken. En toen was daar het moment van totale inkakking. Maar ja, wat wil je na een lange autoreis en een fikse wandeling door de stad? Op naar de U-Bahn om de weg naar het hotel terug te vinden dus! Op de kamer nog even genoten van een heerlijke verkwikkende douche (wat een fantastische douchekop, waar koop je die?!?!) en vervolgens in een diepe slaap gevallen.
Maandag
De volgende ochtend om half negen wakker geworden met buiten een stralend blauwe lucht. Goede vooruitzichten dus! Na een heerlijk ontbijt op de zevende verdieping van het hotel met uitzicht over de stad gingen we weer op pad. Met de bus de Kurfürstendamm afgereden en uitgestapt bij de Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche. Daar is weinig van overgebleven na de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog. We zijn de ruïne even in geweest en ook de nieuwe kerk die men ernaast heeft neergezet. Wat een lelijk contrast, die twee gebouwen passen voor geen meter bij elkaar. Na deze tegenvaller vonden we het wel tijd voor a little bit of shopping: op naar het KaDeWe: het Kaufhaus Des Westens, zeg maar de Bijenkorf van Berlijn, maar dan 10 keer zo groot. Leuk om rond te struinen en te kijken wat voor belachelijk dure spullen ze daar verkopen. Zelf nog wel iets gekocht: een boek met allerhande “Triviantweetjes” over Berlijn: net wat voor mij natuurlijk! Op de bovenste verdieping van het KaDeWe is het restaurant, waar we naast het eten en drinken ook hebben genoten van het geweldige uitzicht over de stad. En nu? In anderhalve dag hadden we al heel wat gezien van de stad. We besloten op pad te gaan naar de Siegessäule: een grote overwinningszuil die eerst op het plein voor de Reichstag stond, maar door Hitler verplaatst is, omdat hij anders geen grote parades op het plein kon houden. De zuil staat tegenwoordig midden op een rotonde in het “groene hart” van Berlijn.  Eenmaal aangekomen bleek de zuil echter in restauratie te zijn, oftewel: we konden er niet bij, in of op. Dan maar wat plaatjes schieten en weer verder. We besloten naar de Gendarmenmarkt te gaan. Een plein waar drie grote gebouwen aan staan: de Deutscher Dom, het Berliner Konzerthaus en de Französischer Dom. Na een tussenstop bij de Starbucks (hoe Duits wil je het hebben?) kwamen we er aan. De Franse Dom blijkt gebouwd te zijn voor de Franse vluchtelingen (Hugenoten). De kerk die er tegenover staat is de Duitse Dom, een protestantse kerk voor de Duitse inwoners van de wijk. Tja, die verstaan natuurlijk geen Frans! Ertussenin staat het Konzerthaus waar een straatartiest op de trappen driftig aan het musiceren was op zijn hobo (of zo). Nadat mijn reisgenoot de Gendarmenmarkt van bovenaf had bekeken (en uiteraard ook de rest van Berlijn), vervolgden we onze weg naar de Friedrichstrasse. Hier liep vroeger de Muur dwarsdoorheen. Aan de Friedrichstrasse ligt het beroemde “Checkpoint Charlie”, de Amerikaanse grenspost bij de Muur. Maar ook het leukste, meest humoristische museum van Berlijn ligt hier vlakbij: het Currywurstmuseum!
Currywurstmuseum
Wie zegt dat Duitsers geen humor hebben, moet zeker een bezoekje aan dit museum brengen om het tegendeel bewezen te zien. De Currywurst is de plaatselijke lekkernij van Berlijn. Deze bestaat in verschillende variaties en is zó bekend dat besloten is er een museum voor te maken. En dat museum is zeker de moeite waard. Bij de entree begint de lol al: ketchupflessen met luidsprekers erin waar verschillende Duitse/Berlijnse artiesten hun liefde voor de Currywurst laten weten. Vervolgens een uiteenzetting over de ontwikkeling van de Currywurststandjes. United colors of Currywurst! Zittend op een worstenbankje kun je een filmpje bekijken over hoe de worst gemaakt wordt (geen aanrader, ziet er niet heel smakelijk uit). Daarna wordt de geschiedenis van de worst uit de doeken gedaan en het geheim blijkt em te zitten in de saus. Want dat is niet zomaar ketchup of curry, nee het is tomatensaus met een “personal touch”, per currywurstverkoper verschillend. In het museum kun je ook zelf nog even testen hoe goed je voor currywurstverkoper kunt doorgaan en je kunt uitproberen of je je thuisvoelt in zo’n standje. De afsluiting is een documentaire over de worst en de sociale functie ervan. Bij de Currywurststandjes (Imbiss) worden er tijdens het eten van de worst namelijk hele gesprekken gevoerd door de klanten. Al met al een heel leuk museum! En als “bonus” mochten we na ons bezoek drie verschillende soorten Currywurst proeven! De kers op de taart natuurlijk!
 Mauermuseum
Na dit ludieke uitstapje vonden we het wel tijd voor een iets serieuzer museum. Het Mauermuseum net voorbij Checkpoint Charlie heeft een permanente tentoonstelling over de Muur en alles wat erbij hoort. Er wordt vooral ingegaan op de vele verschillende manieren waarop men geprobeerd heeft te vluchten vanuit Oost naar West. Sommige pogingen mislukten jammerlijk, andere slaagden glansrijk. Erg indrukwekkend en de absurditeit van zo’n muur dringt steeds meer tot je door. Het is eigenlijk niet te bevatten dat dat blok beton er zelfs tot 1990 gestaan heeft. 1990, dat is geschiedenis waar ik zelf bij was! Heel raar.
Potsdamer Platz
Volgens de reisgidsen is Potsdamer Platz hét nieuwe uitgaanscentrum van Berlijn. Als echte feestbeesten moesten we daar natuurlijk een kijkje nemen. De omgeving viel ons enigszins tegen, maar we vonden een terras met héérlijke loungebanken: niet gek na zo’n lange dag op de been! Dat zat daar prima! Een paar drankjes gedronken en een hapje gegeten en toen was het wel weer tijd om naar het hotel te gaan.
Potsdam
 Dinsdag reisden we na wederom een heerlijk ontbijt per S-Bahn (bovengrondse metro/tram) af naar Potsdam, zeg maar het Versailles van Berlijn. Vooraf was hier voor ons al een reservering gemaakt voor een tour door de stad met bezoek aan het paleis Sans Souci. De tour bleek per touringcar te zijn, wat mijn voeten helemaal niet erg vonden. De gids vertelde honderduit over de stad, die in het vroegere Oost-Duitsland ligt. Halverwege passeerden we een brug die exact op de grens tussen Oost en West lag. Dit was te zien aan de verschillende kleuren verf op de brug: lichtgroen was Oost, donkergroen was West. Wederom heel vreemd. Nog vreemder was de zogenaamde KGB-wijk. De huizen die hier stonden waren vlak na de oorlog geconfisqueerd door Russische hotemetoten die het wel leuke optrekjes vonden. De mensen die er woonden, zijn er eenvoudigweg uitgekickt! De huizen zijn pas in 1993 teruggegeven aan de rechtmatige eigenaren!  Hoe bizar?! Leuk om te zien in het stadje was het Holländisches Viertel. De Potsdammers hebben een hele wijk opgebouwd, waarvan de bedoeling was dat er Nederlanders zouden komen wonen die de Potsdammers uitleg zouden geven over inpoldering en dergelijke. Om hen zich hier thuis te laten voelen, werden dit typische Hollandse bouwsels. Het plan mislukte: er hebben uiteindelijk maar 22 Nederlandse gezinnen in deze huizen gewoond. Tegenwoordig is er nog wel een poffertjesrestaurant te vinden.
Sans Souci
Het toetje van de tour door Potsdam was het paleis Sans Souci. Dit was het zomerverblijf van de Pruisische koning Frederik de Grote. Ook hier kregen wij een rondleiding. Die koningen van vroeger waren toch maar vreemde figuren. Zo mocht mevrouw De Grote hier niet komen. De koning hield van muziek maken en “trakteerde” zijn gasten iedere avond op concerten. Je zult er maar te gast zijn. Na het paleis was het tijd voor de tuin. En die mag er zijn! Wauw, leuk optrekje al met al hoor! Nog een leuk weetje (voor de Triviantliefhebbers onder ons): Frederik de Grote wordt ook wel Pommes Fritz genoemd. Hij is namelijk degene die de aardappel in Duitsland geïntroduceerd heeft. In eerste instantie wilde niemand aardappels eten, maar toen Frederik een aardappelveld liet “bewaken” door zijn soldaten, wilde men toch wel eens weten wat voor kostbaar gewas dat wel niet mocht zijn. De aardappel nam zijn intrede in de Duitse keuken! En nog steeds leggen mensen aardappels neer op het graf van Frederik!
 De rondleiding kwam ten einde en na zelf nog even rondgestruind te hebben en een hapje gegeten te hebben, besloten we terug te gaan naar Berlijn. Daar zochten we een terrasje op dat mijn reisgenoot in zijn reisgids had gezien. En inderdaad, de genoemde cocktails uit het boekje smaakten prima! Na een korte tussenstop bij het hotel gingen we weer op pad naar het Potsdamer Platz. Daar hadden we om 22 uur een afspraak met een student van mijn reisgenoot. Voor het zover was, hadden wij nog wel even tijd om het monument voor de gevallen Joden te bezoeken. Op het eerste gezicht niet heel bijzonder: een hele verzameling betonnen blokken van verschillende hoogte. Zodra je het monument echter inloopt, wordt het al een stuk indrukwekkender. Ik vond het dan ook erg oneerbiedig dat sommige mensen tikkertje liepen te doen tussen de betonblokken door. Nou ja, ieder zijn eigen zal ik maar zeggen.
 We streken met z’n tweetjes nog even neer bij hetzelfde loungeterras als de avond ervoor en om 22 uur ontmoetten we de student, die ons nog een paar leuke plekjes in Berlijn kon laten zien. We deden een “drankje” (lees: de mannen ieder een liter bier en ik een biercocktail en een Berliner Weisse Rot (zeg maar rosébier)) in het Sony Center en vervolgden daarna onze weg naar Tacheles. Een bijzondere plek. Tacheles is een soort van “kunstenaarshol”. Niet helemaal mijn ding, helemaal niet na zeven verdiepingen per trap naar boven te zijn gelopen voor in mijn ogen niet zoveel bijzonders: moderne kunst. Terug naar beneden en naar de U-Bahn. Onderweg namen we afscheid van onze reisleider die naar huis ging. Zelf moesten we nog overstappen op de juiste trein en/of bus, maar dat bleek uiteindelijk toch iets lastiger dan wij dachten. Na het hele metrostation doorgelopen te zijn op zoek naar het juiste perron bleek een mevrouw die om half twee ’s nachts nog hard zat te werken achter de infobalie (lees: ze at een broodje döner) onze reddende engel. Ze printte een A4’tje met de route en het wachten was nu alleen nog op de juiste trein. Die kwam iets later dan de bedoeling was, waardoor wij onze nachtbus misten. Maar ach, het was vanaf dat station ook niet zo ver meer lopen, dus hup de benenwagen! Alleen moet je dan wel de juiste kant op lopen. Wat wij dus niet deden. Na een kwartiertje lopen kwamen we erachter dat we niet links, maar rechtsaf hadden moeten gaan. Nou, dan toch maar wachten op de bus, die ons tien minuutjes later alsnog veilig naar het hotel bracht. Na deze lange avond was de douche puur genieten en het bedje lag nog lekkerder!
Nach hause!
Woensdag: onze laatste dag alweer in Berlijn. Nog één keer een heerlijk ontbijtje tot ons genomen en daarna uitgecheckt. De koffers in de auto gegooid en toen nog heel even naar het winkelcentrum verderop op de Ku’damm om te shoppen. Daarna vonden we het beiden wel tijd om weer op huis aan te gaan. De terugreis verliep voorspoedig en rond 18 uur waren we weer thuis. En de conclusie: Berlijn is een mooie stad, met heel veel geschiedenis en mooie gebouwen. Absurd dat het nog maar twintig jaar geleden is dat deze stad in tweeën gedeeld was. Maar stiekem blijft Parijs bij mij nog steeds op nummer één staan...
  West- Berlijn Oost-Berlijn
Home sweet home...
Huisje
|
28 Mei 2010 | 23:40:00
28 mei. Exact een jaar geleden is het alweer dat ik mijn handtekening zette onder het koopcontract voor mijn huisje. Wat vliegt de tijd toch. Een aantal weken van keihard klussen met hulp van vrienden en familie volgde en toen was het zover: ik ging wonen in mijn Eigen Huis!
We zijn nu een jaar en een paar tegenslagen verder, maar ik kan toch zeker zeggen: dit is mijn thuis! Het wonen bevalt me hier prima, ik vind het heerlijk om zo lekker dichtbij mijn vrienden te wonen en ondanks de mankementen in de badkamer en op zolder is mijn huis toch mijn thuis geworden. En sinds deze week hangt er een mooi mandje bij mijn voordeur om dat te bezegelen!
Home Sweet Home!
Damesrugbytrip Maastricht 2010
sport | Rugby
|
03 Mei 2010 | 21:31:03
Bij de Wrotters is het traditie om ieder seizoen met het team op "trip" te gaan. Bij de mannen is dat dit jaar niet helemaal goed gegaan, maar dat hebben de dames goedgemaakt, door als eerste damesteam in het bestaan van Rugbyclub De Wrotters een weekend op rugbytrip te gaan. Plaats van bestemming: Maastricht, alwaar wij een heuse wedstrijd speelden tegen de Ma.R. Grieten (Maastrichtse Rugby Grieten). Eerst een kleine uitleg over de gebruiken en regels tijdens een rugbytrip:
1. Elke trip heeft zijn eigen thema. Dit jaar was het thema van de damestrip PUNK. Het is de bedoeling dat je uitgedost volgens het thema meegaat op trip.
2. Elke trip heeft zijn eigen tripitem. Dit item wordt enige tijd voor de trip uitgereikt en dient vanaf dat moment iedere keer zichtbaar gedragen te worden als er iets rugbygerelateerds gedaan wordt. Geen item? Bekeuring! Ons tripitem was de punkbadeend.
3. Tijdens trip wordt een aantal mensen gebombardeerd tot "politie", "go-for" en "bellboy" (in ons geval callgirl). De callgirl krijgt een pracht van een hotelbel waarop ieder half uur gebeld moet worden. Het ene half uur moet dan door iedereen met links gegeten en gedronken worden, het andere half uur met rechts. Worden hierin onregelmatigheden geconstateerd, dan kan dat worden gemeld bij de politie. Deze houdt de bekeuringen bij. De "go-for" zorgt in de tussentijd voor een natje en een droogje voor één ieder die daar zin in heeft. Extra boetes worden uitgereikt aan iedereen die de politie, de callgirl dan wel de go-for bij hun echte naam noemt.
De voorpret voor de trip begon al een maand of twee geleden, toen het thema bekend werd gemaakt en de badeenden werden uitgereikt. Vanaf dat moment begon ook het fanatisme. Ondergetekende werd gebombardeerd tot penningmeester en ik mocht dus de boetes bijhouden van de mensen die hun eend vergeten waren. Al met al leverde dit aardig wat centjes op. In totaal zo'n 60 euro tot aan het begin van de trip. Dit geld (50 cent per boete) kwam ten goede van de drinkpot. Vlak voor de trip werd mijn eigen eend echter ontvoerd... In rep en roer was ik! Eerst dacht ik nog dat ik het beest zelf was kwijtgeraakt, maar het vermoeden dat één van mijn reisgenoten het dier ontvoerd had werd waarheid toen ik op dinsdagochtend een heuse losgeldbrief in mijn brievenbus vond:
  Helaas hielp het losgeld niet, want na de training van dinsdagavond had ik mijn eend nog niet terug. Wel vond ik weer een nieuwe brief in de bus en zo ging het nog twee dagen door. Met lege handen vertrok ik vrijdagmiddag dan ook naar de plaats van vertrek: de rugbykantine. Gelukkig was ik niet de enige wiens eend spoorloos verdwenen was, dus een ontvoerde-badeenden-lotgroep was snel opgericht.
Voor vertrek kreeg iedereen de P.T.S.U. uitgereikt: de Persoonlijke Trip Standaard Uitrusting. De uitrusting bestond uit een lunchpakket met daarbij nog een paar andere dingen. Voor mij en het andere ontvoerings-slachtoffer hoorde hier een prachtig t-shirt bij met de geweldige tekst: "Lekker pykje siket in prûstige hoanne" oftewel: lekker kippetje zoekt een hitsige haan. Ahum, erg grappig, maar ach, wij zijn geen spelbrekers, dus natuurlijk hebben wij de shirts met trots gedragen!
Helaas duurde de reis een ietsiepietsie langer dan de bedoeling was. Vanaf Zwolle stonden we om de 10 kilometer in de file. De gezelligheid werd er niet minder om. We reisden met twee busjes, waarvan ik in de achterste zat. Op een gegeven moment zagen wij op het voorste busje een bordje met daarop een telefoonnummer. Dus ik zeg: roep het nummer even, dan kijk ik in mijn telefoon wiens nummer het is! Na een getal of 7 kom ik er achter: het is MIJN EIGEN NUMMER! Hilarisch... Dit geintje maakt de reis iets draaglijker, want na twee gezellige telefoongesprekken met een auto vol bouwvakkers en een ploegje callcentermedewerkers zijn we in Maastricht. Ons hotel voor deze twee dagen wordt al spoedig gevonden en de kamers ingedeeld. Dan moeten we al snel eten, want we zijn al veel te laat voor de training met de Ma.R.Grieten die op het schema stond. Om half negen komen wij eindelijk aankakken op het veld en we kunnen nog net een klein uurtje met de dames trainen en kennismaken. Hmm, deze dames hebben toch wel een aardige conditie, dat kan nog wat worden zaterdag! We blijven na een lekkere douche nog even hangen voor een drankje en dan vertrekken wij weer richting hotel, waarna we de stad nog even ingaan. Mijn lotgenoot en mij wordt gemeld dat als wij in ons "lekkere-pykjes"-shirt de pub ingaan, wij de volgende dag onze eend terugkrijgen. De hele avond loop ik dan ook voor lul in mijn shirt.
 Zaterdagochtend hebben we "vrij". Ineens heeft mijn lotgenoot haar eend terug, die een aantal zelfmoordpogingen gedaan blijkt te hebben en nu helemaal is ingetapet met pleisters. Ik vraag me af waar mijn eend nu blijft, maar helaas is het voor mij blijkbaar nog niet zover. Ik wacht met smart af... Na een kop koffie op het Vrijthof valt onze groep uiteen. De ene groep besluit de Sint Jan te beklimmen, een andere groep kiest voor een terras langs de Maas. Om twaalf uur komen er nog twee dames die ons gaan aanmoedigen tijdens de wedstrijd. We lunchen met elkaar en dan vertrekken we vlug naar het rugbycomplex aan de Negenputruwe. Omkleden, warming up en de spanning stijgt. Onze allereerste "echte" rugbywedstrijd! De zenuwen gieren hier en daar door de keel, maar we gaan ervoor! Er wordt besloten om drie keer twintig minuten ten-a-side te spelen (tien tegen tien in plaats van 15 tegen 15). De strijd barst los en wat wij de avond daarvoor al gezien hadden, blijkt ons totaal te nekken: de conditie van de Maastrichtse dames is aardig wat beter dan de onze... Daarnaast is de Limburgse ploeg goed op elkaar ingespeeld en vinden ze ieder gaatje in onze verdediging. Na een uur spelen staat de teller dan ook op 108 tegen 0 en vindt iedereen het wel welletjes. Ondanks de fikse nederlaag voelt het toch goed om op een rugbyveld te staan met elkaar en ondanks de teleurstelling gaan we toch wel voldaan douchen. En gelukkig word ik daar herenigd met mijn badeend! Hij is wel een beetje gepimpt/verminkt, maar oh wat ben ik blij dat ik em weer terug heb!
Na de wedstrijd is het tijd voor formaliteiten. Wij ontvangen een mooie wedstrijdplaquette en de Maastrichtse club krijgt een bordje van Rugbyclub de Wrotters. Daarna wordt de barbecue aangestoken en genieten we van hamburgers, worstjes en heerlijke salades en stokbrood gemaakt door de dames van Maastricht. Het wordt erg gezellig en we spreken af elkaar 's avonds in de "stampub" weer te ontmoeten. Wij vertrekken naar ons hotel om ons uit de punkoutfit te hijsen en ons klaar te maken voor alweer de laatste avond in Maastricht. We komen terecht in "The Shamrock" waar we een gezellige avond hebben. Jammergenoeg heeft de wedstrijd in de felle zon toch wel wat energie opgeëist, dus ontzettend laat wordt het niet, maar gezellig toch zeker wel!
Zondagochtend, het laatste ontbijt in Maastricht wordt genuttigd in het zomerzonnetje op het terras langs de Maas. De kamers worden opgeruimd, de koffers ingepakt en in de busjes geladen. Dan is er nog tijd voor een laatste actie: alle duckies in de Maas!! Behalve die van mij en mijn lotgenoot: wij hadden em immers net terug! De eendjes werden direct geadopteerd door een zwanenpaar dat in de Maas aan het ronddobberen was. Eind goed, al goed dus!
De terugreis verliep gelukkig voorspoediger dan de heenreis. Onderweg zijn we met ons busje nog even gestopt voor een lekkere lunch. Heerlijk op het terras in het zonnetje gezeten en gelachen. Rond een uur of één was de eerste bus terug in Gorredijk, anderhalf uur later bus twee ook. Damestrip 2010 was geslaagd!!
In punkoutfit
Na de wedstrijd
Met de Ma.R.Grieten
Inmiddels waren we een paar maanden verder en het werd wel weer eens tijd om met elkaar af te spreken en bij te praten. En ach, we hadden toch nog een bon liggen van Spinoza, dus we dachten: laat ons die gok nog eens wagen! Zoals gevraagd reserveerde ik vantevoren en zaterdagavond zeven uur waren wij van harte welkom.
We waren beiden uiteraard erg benieuwd wat ons te wachten zou staan, maar we konden weinig "extra-ordinaire" gebaren ontdekken bij het personeel. Gelukkig maar, want overdreven correcte bediening was wel het laatste waar wij op zaten te wachten. Er draaiden weinig bijzondere films in de bioscoop, dus deze keer hadden we alle tijd om van het eten te genieten.
We zaten op een mooi plekje: bij het raam, zodat we zo nu en dan nog even naar buiten konden kijken. Hier was het gelukkig een stuk warmer dan de vorige keer boven. Ook de zingende ober ontbrak, gelukkig! We proostten op een lange, gezellige avond.
Die avond begon wat eten betreft met een mandje brood met verschillende kruidenbotertjes en tapenades: warm, want net afgebakken. Dat voorspelde wat goeds! Het voorgerecht volgde al snel en bestond voor mij uit een selectie dim sum en voor mijn tafelgenoot uit carpaccio. Erg smakelijk. Het hoofdgerecht dat de vorige keer niet meer op voorraad was, stond deze keer nog wel op de kaart en dus werd het voor mij een varkenshaasje in roomsaus. Mijn "mee-eter" koos voor gamba's in knoflook gebakken. Ook deze gerechten smaakten prima, al was ik zelf niet helemaal gecharmeerd van de in anijs gekookte Parijse worteltjes. De rabarber maakte dat echter alweer helemaal goed: heerlijk!
Als toetje kozen wij voor "van alles en nog wat", oftewel: we kregen een selectie van alle desserts op de kaart. Erg smakelijk!
Na al dit lekkers was het tijd voor een goede kop koffie, waarbij de maaltijd ge-evalueerd werd. De evaluatie was dit keer een stuk positiever dan de vorige keer. Toen het moment kwam dat we wilden opstappen, kwam de eigenaar ons nog even de hand schudden. Natuurlijk kwam de vraag hoe we het hadden gevonden deze keer. In twee woorden: dikke prima!
Bij deze een dikke pluim voor de reactie van de eigenaar op onze klacht en de manier waarop dit alles is rechtgezet! Een hele dikke pluim!!
Dinsdagavond 18.30 uur. Ik zit rustig van mijn bordje nasi te genieten als de bel gaat. Een man met een enorme bos bloemen staat voor de deur. Een bos bloemen, voor mij! De man niet, die kwam het boeket alleen maar brengen. Mijn nieuwsgierigheid is meteen gewekt: is dit een Valentijnsboeket-met-vertraging? En van wie dan?! De nieuwsgierigheid wordt al snel bevredigd: tussen de bloemen vind ik een envelop met daarin een brief. Helaas, geen Valentijnsboeket, maar de goedmaker van de bedrijfsleider van restaurant Spinoza.
In mijn vorige logje schreef ik een open brief aan de bedrijfsleider van restaurant Spinoza in Leeuwarden. Nadat ik het logje geschreven had, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en het hele verhaal ook daadwerkelijk op het reactieformulier op hun website geplaatst. Na ongeveer een week kreeg ik antwoord van de eigenaar van het restaurant. Om het verhaal compleet te maken, plaats ik ook dit bericht op mijn weblog.
Geachte teleurgestelde gasten,
Als eerste heel erg hartelijk dank voor uw uitgebreide mail en de vele waardevolle opmerkingen. Zelf was ik erg onder de indruk van uw heldere manier van schrijven en alle beschreven punten. Ik was niet onder de indruk van onze prestaties. Daar zijn eigenlijk geen woorden voor en ik schaam me dan ook erg diep. Zeker te horen dat we een gezellig avondje uit geheel hebben verpest, dat is nooit de bedoeling van lekker en gezellig uit eten.
Ik heb er voor gekozen u niet te gaan lastig vallen met allerlei zaken die intern zijn besproken. U kunt er echt zeker van zijn dat hier zeer harde woorden over gesproken zijn. Zo zijn er ook passende maatregelen getroffen om dit in de toekomst te voorkomen. Maar ook aan deze informatie heeft u eigenlijk niets.
Gedane zaken nemen geen keer, al zou ik de tijd graag zo'n anderhalve week terug willen draaien. Wat kan ik wel doen. Als eerste duizend maal excuus en sorry. Mogelijk klinkt het wel een beetje vreemd maar ik ben ook heel erg blij met uw @mail dan kan ik er naar handelen en weet ik, hoe triest ook, dat er zaken fout lopen. Met uw opmerkingen en klachten kan ik zorgen dat we alleen maar beter worden.
Ik ben ervan overtuigd dat we het wel goed kunnen. Ik hoop dat u het nog één keer aandurft om bij ons te komen eten. De kosten zijn dan geheel voor onze rekening, dat is wel het minste wat ik kan doen. Verder willen we u daarna ook op onze kosten naar de film "sturen". Want ik denk dat onze bediening wel een stempel op de film heeft gedrukt en ook dat betreur ik weer heel erg.
Als u het nog een keertje aandurft dan zou ik u een dinerbon willen opsturen zodat ik u later dit jaar 'in de watten kan leggen' en de negatieve ervaring een beetje weg kan nemen. Ik zou u dan wel willen vragen bij mij te willen reserveren!
Mocht u nog vragen en/of opmerkingen hebben dan hoor of lees ik dat graag.
Verder nogmaals excuus en hartelijk dank voor de klacht, ik hoop u nog een keertje te mogen bedienen.
Met culinaire en theatrale groet,
Eetcafé Spinoza
Ik vind het te prijzen dat de beste man zo omgaat met klachten over de bedrijfsvoering in zijn restaurant en mijn tafelgenoot en ik hebben dan ook besloten op het aanbod in te gaan om de avond te gaan "herkansen". Zodra we dit gedaan hebben, zal ik daar natuurlijk een logje aan wijden! En stiekem vind ik het compliment over mijn schrijfstijl natuurlijk ook heel leuk!
Beste bedrijfsleider,
Zaterdagavond 23 januari stond een gezellig avondje op de planning: eerst lekker uit eten en daarna naar de film. We hadden gekozen voor de late film, zodat we eerst lekker rustig konden tafelen en vervolgens op ons gemak naar de bioscoop konden gaan. Om half acht stapten wij uw restaurant binnen. Beneden zat het al gezellig vol, dus werden we naar boven doorverwezen. We zouden daar wel het "singing dinner" krijgen, maar met de verzekering dat we zelf niet hoefden zingen, durfden wij dat wel aan.
Door één van uw medewerkers werden wij naar een tafeltje verwezen, waar wij plaatsnamen. Er werd gevraagd wat we wilden drinken, ieder een ice tea. Gezellig begonnen we bij te praten, het was al een tijd geleden dat we elkaar gezien hadden. Onze drankjes werden geserveerd, echter zonder direct ook een kaart te brengen. Kan gebeuren, we proostten en keuvelden verder. Toen we na tien minuten nog steeds geen kaart hadden, gingen we toch eens om ons heen kijken. We vingen de blik van de serveerster en het leek of ze zich ineens herinnerde dat wij nog een kaart van haar te goed hadden. Onze keuze was snel gemaakt en de bestelling werd doorgegeven. En toen begon het lange wachten... Gelukkig haddden we genoeg te bespreken, dus we verveelden ons niet, maar na een half uur begonnen de magen toch wel te rommelen! Bovendien werd het er ook niet echt warmer op, ondanks dat de radiator achter mij zijn uiterste best deed de ruimte te voorzien van een iets aangenamere temperatuur.
Na meer dan een half uur wachten werd uiteindelijk toch ons voorgerecht geserveerd: voor mij een garnalenragout met toast en voor mijn tafelgenoot knoflookchampignons. Daarbij nog een plankje met warme broodjes en kruidenboter. Inmiddels waren we ruim een uur verder, half negen. Het voorgerecht smaakte prima (wat achteraf maar goed ook was) en we hadden inmiddels ook meegekregen wat het fenomeen "singing dinner" inhield: één van de obers verwisselde zo nu en dan zijn schort voor een gitaar en zong een riedeltje. Dat was niet onaardig en hij had ook beter kunnen blijven zingen dan daarnaast ook voor ober te spelen. Te spelen ja, want op enig gevoel voor werken in de horeca kon ik hem niet betrappen, helaas. Ons voorgerecht was na een paar minuten wel verorberd, maar de beste man zag alles, behalve onze lege borden. Na twintig minuten (let wel: inmiddels was het negen uur!) haalde een iets ijverigere medewerker toch onze lege borden op en werd ons nogmaals iets te drinken aangeboden. Dat het wederom een kwartier duurde voor wij de drankjes geserveerd kregen (dezelfde dame van de menukaart, Alzheimer in de familie?) mocht de pret niet drukken.
De zingende ober zette nog een coupletje-refreintje in en toen hij was uitgezongen spraken we hem toch maar aan: meneer, waar blijft ons eten?! Hij ging het navragen. Toen meneer terugkwam, bleek het nog eens tien minuten te gaan duren voor wij ons hoofdgerecht op tafel zouden krijgen. En dat was dus tien minuten te laat. De film zou om kwart voor tien beginnen, het was op dat moment twintig over negen. We gaven aan dat dat te laat was en gelaten liet de man dit over zich heen komen. Hij liet zijn collega de bon klaarmaken. Geen enkele verontschuldiging kon ervanaf, geen enkele sorry, geen enkel excuus. Hoogst verbaasd liepen wij naar de bar om te betalen. Ook daar werden we nogmaals in de wacht gezet, de gasten voor ons hadden een bon waar geen hout van klopte. In de tussentijd zag ik twee borden naar onze tafel gebracht worden, daar gingen de schnitzel en het runderstoofpotje. Ik had nog even de neiging om te vragen om een doggybag, maar heb het maar gelaten.
Na afgerekend te hebben, liepen we eigenlijk totaal verbijsterd het restaurant uit. Vaak genoeg stonden we bij een restaurant na twee uren weer buiten, maar dan wél met een voor-, hoofd- én nagerecht in onze maag! Na twee uren alleen nog maar een voorgerecht gegeten hebben, dat hadden we nog nooit meegemaakt! De laconieke manier waarop de medewerkers van het restaurant zich gedroegen, deed ons echter geloven dat dit iets was wat men daar wél dagelijks meemaakte. Ze deden zelfs hun best niet meer om ons nog te laten blijven! Verbazingwekkend, echt waar...
Gelukkig smaakte het voorgerecht wel, gelukkig hadden we er nog wat extra brood bij besteld en gelukkig smaakten de warme chocomel en de popcorn in de bioscoop ook goed. Ook de film was leuk, dus al met al was de avond niet helemaal verpest. Wij zullen de deur van uw restaurant de volgende keer echter héél snel voorbij lopen. Erg jammer...
Met vriendelijke groet,
Twee teleurgestelde gasten
|
|
|
|
|
